Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, η Αμάντα Μιχαλοπούλου.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Σκέψεις μιας γυναίκας που γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου
Στον παγωμένο χειμώνα της γλώσσας θα μπορούσε να έχει γεννηθεί στις 100 Οκτωβρίου ή στις 110.
Ένας γιατρός βγαλμένος από ρωσικά μυθιστορήματα
θα ξεγεννούσε τη μάνα της στο χιόνι,
όλοι θα κρύωναν σ' αυτή την ιστορία.
Θα μεγάλωνε κάτω από μπουμπουκιασμένα δέντρα,
θα την φώναζαν Κάτια, Μάσα ή Νικολάι.
Στην τελευταία περίπτωση θα σπαταλούσε την οικογενειακή περιουσία στα χαρτιά
και θα πυροβολούσε μπεκάτσες
στο εξοχικό κάποιου Ιβάν Φιοντόροβιτς.
«Το πρόβλημα, παιδί μου, είναι πώς δεν έχεις άπειρο χρόνο»
θα έλεγε αυτός ο Φιοντόροβιτς αγκαλιάζοντας στοργικά τον Νικολάι από τους ώμους,
επειδή ο πατέρας του, δεν το 'παμε αυτό, θα 'χε πεθάνει.
«Η μοίρα μας γράφεται από μας.
Δέκα δάχτυλα στα χέρια, άλλα δέκα στα πόδια
με αυτά ό,τι κάνουμε.
Δες τα παιδιά που σχεδιάζουν δεκάρια στο τετράδιο ιχνογραφίας,
με πόσο κόπο φτιάχνουν το μπαστούνι και το κουλουράκι,
σε λίγα χρόνια θα ξέρουν τη θεμελιώδη τετράδα
1+2+3+4=10.
Μεγαλώνοντας συνηθίζεις τις προσθέσεις,
αλλά πρέπει διαρκώς να αγωνίζεσαι για το νόημα».
Τότε ο Νικολάι θα έσκυβε το κεφάλι,
όχι απο μεταμέλεια ή αδεξιότητα,
αλλά από δίψα για κάποια άγνωστη μοίρα.
Αν είχε γεννηθεί στις 10 Οκτωβρίου, εκατό χρόνια μετά,
θα ζούσε μια άγνωστη ζωή, σ' ένα άγνωστο μέρος,
θα έπλεκε, θα ζύμωνε, θα παρηγορούσε ένα παιδί
και δεν θα χρειαζόταν ν' απολογηθεί σε κανέναν.
Ο πατέρας θα καθόταν στη σόμπα και θα ξεπουπούλιαζε μπεκάτσες.
Στη διπλανή πόλη θα υπήρχαν θέατρα, ζαχαροπλαστεία και αλέες για περιπάτους.
Δέκα Οκτωβρίου, ναι.
Ωραία ημερομηνία.
Μετά το δέκα όλοι οι αριθμοί επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους.
* Η ΑΜΑΝΤΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ είναι συγγραφέας.
Τελευταίο της βιβλίο, το μυθιστόρημα «Μπαρόκ» (εκδ. Καστανιώτη).
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΝΤΑΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ
