x
Διαφήμιση

16 Σεπτεμβριου 2019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:12:54:43 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: Home

Ο καλύτερος παιχνιδότοπος στον κόσμο

E-mail Εκτύπωση

moican-paixnidotopos-685Ο Γιώργος Στόγιας, αφού διάβασε εκατοντάδες παιδικά βιβλία στις κόρες του και τους μαθητές του, έκατσε να γράψει το δικό του. Ένα βιβλίο για παιδιά που να είναι όπως ακριβώς θα το ήθελε, ως πατέρας, δάσκαλος και αναγνώστης λογοτεχνίας.

Η Book Press και ο συγγραφέας προσκαλούν μικρούς και μεγάλους να γίνουν οι «δοκιμαστές» της σειράς Ιστορίες σαν αυτοκόλλητα στον ουρανό. Να τις κάνουν θέατρο στο παιδικό δωμάτιο, στην τάξη ή απλά στη σκηνή του μυαλού τους με τα φώτα της φαντασίας. Εντυπώσεις ευπρόσδεκτες, σε οποιαδήποτε μορφή: ένα σχόλιο γονιού, μια ζωγραφιά ενός παιδιού, ένα τραγούδι μουσικού εμπνευσμένο από μια ιστορία. Όλα έχουν σημασία για το βιβλίο που θα φτιαχτεί στο τέλος αυτής της δημιουργικής διαδικασίας. Κάθε Κυριακή στην Book Press θα δημοσιεύεται μια από τις είκοσι ιστορίες της σειράς, συνοδευόμενη από ένα σχέδιο του moican και υποστηρικτικό υλικό για γονείς και εκπαιδευτικούς. Ένα ελάχιστο γλυκό δώρο για την εβδομάδα που ξεκινά...

Ιστορία 2η: Ο καλύτερος παιχνιδότοπος στον κόσμο

Το τρένο βγήκε από την πόλη περνώντας μέσα από ένα σπίτι με κήπο.
Ο Νίκος (στην Α΄ Δημοτικού, περίμενε τα Χριστούγεννα) είχε κάτσει παράθυρο.
Πώς γίνεται να κοιμάσαι όταν δίπλα σου περνάνε βαγόνια;
Έμπαιναν όλο και πιο βαθιά στην εξοχή.
Μια αγελάδα έβοσκε δίπλα σε ένα ποταμάκι, μόλις που την είδε από την ταχύτητα.
Μα κάτσε, αυτή ήταν από ένα παιχνίδι του, από εκείνο με τη φάρμα!
Έφτασαν σε έναν σταθμό στη μέση ενός καταπράσινου τίποτα.
Ο Νίκος βοήθησε έναν ηλικιωμένο να κουβαλήσει τη βαλίτσα του.
Ήταν ο παππούς του, τον κατάλαβε, πήγε να του μιλήσει, τον έχασε όμως στο πλήθος.
Μέχρι να αποφασίσει αν θα κατέβει να τον ψάξει, έμεινε μόνος, το τρένο ξεκίνησε πάλι.
Νύχτωνε, άκουγε τον ήχο πάνω στις ράγες και έβλεπε τον εαυτό του στο τζάμι, κρύωνε.
Ανεβαίνανε σε βουνό και παίρνανε στροφές, ήταν όπως στο λούνα παρκ, αλλά στα σοβαρά.
Οι λάμπες σβήσανε, κι εδώ οικονομία, μπήκανε σε ένα τούνελ φτιαγμένο από σκοτάδι.
Το τρένο σταμάτησε, στο βάθος φάνηκε μια θάλασσα από πολύχρωμα κινούμενα φώτα.
Την ησυχία θρυμμάτισε η μουσική, ντάμπα ντούμπα, όπως ένα τζάμι μια μπάλα.
Και αμέσως μετά η βουτιά στο κενό, ο Νίκος το περίμενε, κρατήθηκε, και γούσταρε τρελά.
Όσο πλησίαζε κοιτούσε μαγεμένος το θέαμα, ήταν η χώρα των ονείρων του!
Τα πιο όμορφα παιχνίδια που έγιναν ποτέ, σε τεράστιες διαστάσεις!
Το κόκκινο κουτί των παραμυθιών που δεν γράφτηκαν ακόμα, η φτερωτή γέφυρα,
η τσουλήθρα από τη σπηλιά των γεμιστών μπισκότων
να καταλήγει στο πειρατικό που πλέει στη λίμνη με τα χρυσόψαρα,
ανεμόσκαλες να κρέμονται από τον ιστό των τελεφερίκ,
κι όταν αφήνεις τα χέρια να πέφτεις σε μηχανικά τραμπολίνο που σε πετάν πίσω πιο ψηλά,
κανείς κίνδυνος, όλα τέλεια φτιαγμένα, χιλιάδες νάνοι με αστεία φωσφορίζοντα κοστούμια
να σκίζονται να σε εξυπηρετήσουν χαμογελαστοί.
Ο Νίκος δεν έβλεπε την ώρα να χαθεί στα δρομάκια της παιχνιδούπολης,
ενθουσιασμένος από την προσμονή απίστευτων εκπλήξεων, πέρα από τη φαντασία.
Οι χτύποι της καρδιάς του έπεφταν σε σιρόπι χαράς.
Ο ήχος του σκληρού φρένου ήταν ανατριχιαστικός.
Το τρένο ακινητοποιήθηκε στην πλατφόρμα.
Οι πόρτες δεν άνοιξαν αυτόματα.
Πήγε από κοντά να δει αν χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει κάποιο χερούλι.
Η πόρτα άνοιξε απότομα και μπήκε ένα βλοσυρός κύριος με στολή. Δεν ήταν νάνος.
Ήταν ο ελεγκτής των εισιτηρίων. Κι ο Νίκος ήταν ένας λαθρεπιβάτης.
«Ακολουθήστε με, παρακαλώ».
Ο Νίκος μεταφέρθηκε υπόγεια σε ένα κελί μέχρι να γίνει η δίκη.
Περίμενε μάταια να ξημερώσει, σε αυτόν τον τόπο ήταν συνεχώς νύχτα.
Η τιμωρία του θα ήταν να δουλέψει στα πλυντήρια ενός πολυτελούς ξενοδοχείου.
Έπρεπε να βγάλει τα χρήματα που χρωστούσε, το πρόστιμο, συν τους τόκους.
Έζησε για πολύ καιρό ανάμεσα στις αναθυμιάσεις από τα απορρυπαντικά,
στο στρίγκλισμα του σιδερωτηρίου και τους ατμούς της πρέσας.
Μαζί με άλλους εργάτες από γειτονικά πόστα (οι καθαριστές, οι κουζιναίοι, οι κουβαλητές)
είχαν βγάλει ένα τραγούδι, πάνω στη μελωδία μια γνωστής επιτυχίας.
Το ρεφρέν πήγαινε κάπως έτσι:
«Μαμά, μπαμπά δώστε μου λεφτά
πιο πολλά από κάθε άλλη φορά
αυτό είναι το τελευταίο δώρο που ζητώ
γιατί κάτω από το καλύτερο είναι το πιο κακό».
Μερικοί ετοίμασαν ένα χορευτικό, ανέβηκαν κρυφά στο ισόγειο,
και το παρουσίασαν μπροστά σε παραξενεμένους πελάτες και τον εξαγριωμένο διευθυντή.
Θα πήγαινε κι ο Νίκος να διαμαρτυρηθεί για τη σκλαβιά που περνούσε, αλλά δεν τόλμησε.
Ίσως καλύτερα, γιατί οι συνάδελφοί του εξαφανίστηκαν, έτσι απλά.
Μετά από λίγους μήνες, έλαβε ένα γράμμα που έλεγε ότι η ποινή του είχε τελειώσει.
Μάλιστα, του έδωσαν και ένα ειδικό βραχιολάκι με το οποίο θα μπορούσε να μπει
σε όποιο παιχνίδι ήθελε, και για όσες φορές, για μια ολόκληρη ημέρα.
Ο Νίκος έτρεξε στο σταθμό του τρένου.
Δεν είχε χρήματα να αγοράσει εισιτήριο αλλά μπόρεσε να ανταλλάξει το βραχιολάκι.
«Πού πάτε;» τον ρώτησε ο ίδιος κύριος που τον είχε συλλάβει, αυτή τη φορά ευγενικός.
«Σπίτι».
«Δεν ξέρω αν περνά από κει».
«Μπορώ να δω ένα χάρτη;»
Ο χάρτης δεν είχε ονόματα. Ο Νίκος επέμεινε:
«Η διαδρομή είναι κυκλική. Άρα σίγουρα θα περνά από το σημείο που ανέβηκα στο τρένο».
«Θα σας συμβούλευα να έχετε τα μάτια σας δεκατέσσερα για να μην το χάσετε», απάντησε ο κύριος, «μπορεί να σας φανεί πολύ διαφορετικό, τώρα που εσείς έχετε αλλάξει».
«Θα είναι όμως το ίδιο;» ρώτησε με αγωνία ο Νίκος.
«Ναι, τα πράγματα δεν αλλάζουν έτσι εύκολα, μέσα σε μια νύχτα».
Του ακύρωσε το εισιτήριο, οι πόρτες έκλεισαν με πάταγο και το τρένο ξεκίνησε.
Η παιχνιδούπολη απομακρυνόταν, υπέροχη, χάλια όμως αν ήσουν σε λάθος θέση.
Σε λίγο χάραζε η μέρα.
 

effective-storytellingΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Οι ερωτήσεις που μπορείτε να βρείτε είναι εδώ είναι ανοιχτές και προσφέρονται για συζήτηση. Είναι καλό να χρησιμοποιηθούν, προσαρμοσμένες στο επίπεδο των παιδιών, αφού έχει επιτευχθεί η βασική κατανόηση της ιστορίας.

 

 

  • Τι νομίζετε, ο Νίκος έχει καταλάβει ότι ονειρεύεται;
  • Γιατί πιστεύετε ότι αρέσει στα περισσότερα παιδιά το λούνα παρκ, ιδίως τα πιο ζαλιστικά ή τρομακτικά παιχνίδια; Γιατί στους περισσότερους μεγάλους δεν αρέσουν;
  • Περιγράψτε τον καλύτερο παιχνιδότοπο στον κόσμο της δικής σας φαντασίας. Τι παιχνίδια θα είχε; Πώς αλλιώς θα διέφερε από τους παιχνιδότοπους που ξέρουμε;
  • Ως τώρα ήταν γνωστά τα τούνελ από τσιμέντο. Τι μπορεί να σημαίνει «τούνελ φτιαγμένο από σκοτάδι;»
  • Γιατί ο Νίκος δέχεται την καταδίκη του χωρίς να αντισταθεί;
  • Θυμήσου έναν τόπο ψυχαγωγίας που έχεις πάει (ένα μεγάλο σινεμά, ένα πάρκο στο οποίο πληρώνεις, ένα φαστ-φουντ). Μπορείς να φέρεις στη μνήμη σου και να περιγράψεις έναν εργαζόμενο εκεί (πρόσωπο, ενδυμασία, τι έκανε, τι συναισθήματα φαινόταν να έχει).
  • Έχεις κάνει ποτέ δουλειές του σπιτιού; Ποια βρίσκεις (ή φαντάζεσαι) ότι είναι η πιο κουραστική, και γιατί;
  • Γιατί κάποιες δουλειές πληρώνονται λιγότερο και άλλες περισσότερο; Δώσε ένα παράδειγμα στο οποίο αυτό είναι, κατά τη γνώμη σου, δίκαιο και ένα παράδειγμα στο οποίο αυτό είναι άδικο.
  • Αν όλα ήταν ένα όνειρο, μήπως έκανε λάθος ο Νίκος που δεν χρησιμοποίησε το βραχιόλι για μία ημέρα να παίξει σε όλα τα παιχνίδια;
  • Πιστεύεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε ως άνθρωποι όπως κοιμόμαστε; Είδες εσύ ποτέ κάποιο όνειρο που ήταν τόσο δυνατό, σαν μια αληθινή εμπειρία;
  • Ποια στοιχεία της ιστορίας μπορείς να ανακαλύψεις στο σχέδιο; Ποιο σημείο της ιστορίας θα ήθελες να ζωγραφίσεις; Μπορείς να το δοκιμάσεις!
  • Αν σου άρεσε αυτή η ιστορία, είναι πολύ πιθανό να σου αρέσει και η ταινία κινουμένων σχεδίων "Spirited away" του Ιάπωνα σκηνοθέτη Hayao Miyazaki , από την οποία επηρεάστηκε ο συγγραφέας για να γράψει τον «Καλύτερο παιχνιδότοπο στον κόσμο».
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Θέλω τον δικό μου πλανήτη

Θέλω τον δικό μου πλανήτη

Ο Γιώργος Στόγιας κλείνει με μια περιπέτεια επιστημονικής και αισθηματικής φαντασίας τον κύκλο των αυτοτελών ιστοριών του για παιδιά που προδημοσιεύτηκαν στην Book Press. 

...
Κλειστά για το καλοκαίρι, κλειστά για πάντα

Κλειστά για το καλοκαίρι, κλειστά για πάντα

Ο Γιώργος Στόγιας επιστρέφει με νέες αυτοτελείς ιστορίες για παιδιά, κάθε δεύτερη Κυριακή στην Book Press. 

Στα γνώριμα στοιχεία από τον πρώτο κύκλο της σειράς –το ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, τα σχέδια του moican...

Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη μόνοι στην κορυφή

Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη μόνοι στην κορυφή

Ο Γιώργος Στόγιας επιστρέφει με νέες αυτοτελείς ιστορίες για παιδιά, κάθε δεύτερη Κυριακή στην Book Press. 

Στα γνώριμα στοιχεία από τον πρώτο κύκλο της σειράς –το ιδιαίτερο συγγραφικό ύφος, τα σχέδια του moican...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Τριάντα τρία χρόνια χωρίς τον Ταρκόφσκι

Τριάντα τρία χρόνια χωρίς τον Ταρκόφσκι

Για τη συλλογική έκδοση του τόμου «Aντρέι Ταρκόφσκι – Ο ποιητής της έβδομης τέχνης» (εκδ. Το Μέλλον). 

Του Θόδωρου Σούμα

Οι εκδόσεις Το Μέλλον και η Παν...

Ανδαλουσιανό φλαμένκο στην Αθήνα

Ανδαλουσιανό φλαμένκο στην Αθήνα

Για το «Hola Flamenco Festival» που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 50 καλλιτεχνών από την Ελλάδα και την Ισπανία, στο θέατρο της Δώρας Στράτου στις 10 Σεπτεμβρίου.

Του Νίκου Ξένιου

...
Πέθανε ο Νάνος Βαλαωρίτης

Πέθανε ο Νάνος Βαλαωρίτης

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για τον θάνατο του Νάνου Βαλαωρίτη.

«Θα συνεχίσω άραγες να γράφω και μετά θάνατον; Έχω γράψει σε ώρα τροπικής θύελλας τις παραμονές του τέλους κι όταν το πλοίο βυθιζόταν τραγούδησα στο κατάστρωμα κι ότα...

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube