x
Διαφήμιση

26 Ιουνιου 2019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:09:36:45 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Η μεταπολιτευτική κριτική στον καθρέφτη

E-mail Εκτύπωση

literary-criticism-caricature-of-literary-critics-removing-passages-from-books-that-displease-themΠροδημοσίευση από τη μελέτη του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη Η μεταπολιτευτική κριτική στον καθρέφτη, που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πόλις. 

Σπάνιες γαίες

E-mail Εκτύπωση

altΠροδημοσίευση από το νέο μυθιστόρημα της Σώτης Τριανταφύλλου, Σπάνιες Γαίες, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τη Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου.

 

Τα «καθαρά χέρια» της Χρυσής Αυγής

E-mail Εκτύπωση

altΠροδημοσίευση από το βιβλίο Τα «καθαρά χέρια» της Χρυσής Αυγής του Κωστή Παπαϊωάννου, το οποίο κυκλοφορεί την Τρίτη, 15 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Σκύρος

E-mail Εκτύπωση

kokkotas360Του Βασίλη Κόκκοτα* 

Μετά και τα τελευταία, αναπάντεχα γεγονότα, ο Ζυλιέν Λαφάργκ, 22 ετών, κάτοικος Παρισιού, έχασε ολοκληρωτικά την πίστη του. Στην οικογένειά του δήλωσε ότι αυτό ήταν, έπαιξε και έχασε. Στους μπάτσους είπε με υπεροψία ότι και να τον άφηναν ελεύθερο, πάλι τα ίδια θα έκανε. Στον δικαστή παρίστανε τον μουγκό. Τον δικηγόρο τον αγνόησε. Στους άλλους προσποιήθηκε ότι δεν ενδιαφέρεται.

Γράμμα στη μητέρα

E-mail Εκτύπωση

mother-cabriniΤης Λένας Κορομηλά*

Μάνα,

Εμείς εδώ στην Γεπουλία είμαστε καλά. Εσύ εκεί; Περνάνε οι μέρες χωρίς να λαβαίνουμε γράμμα σου. Εδώ στα ξένα που ήρθαμε με τον μπαμπά, εγώ και αυτός μια μέρα, κάθε μέρα βρέχει και εγώ σκέφτομαι ότι δεν περνάει μια μέρα που να μην βρέξει και ότι αυτή είναι αληθινή βροχή και όχι η βροχή στο χωριό μας στην Νέα Πέτρα. Αυτό σκέφτομαι αλλά δεν το λέω στον μπαμπά γιατί αυτός θα μου πει ότι λέω βλακείες και μπορεί και να έχει δίκιο. 

Αλεπούδες στην πλαγιά

E-mail Εκτύπωση

alepoudesΠροδημοσίευση από το νέο μυθιστόρημα του Ιάκωβου Ανυφαντάκη Αλεπούδες στην πλαγιά, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου.

Σαν ξένος

E-mail Εκτύπωση

san-xenosΤης Κατερίνας Κονιδάρη*

Έφτιαξα καφέ, άνοιξα το facebook και έμπλεξα σε τσακωμό. Είχε ανεβάσει τη φωτογραφία ενός νεκρού μετανάστη. Από κάτω έγραφε: «Κοιμηθείτε ήσυχοι εσείς, κανονίστε τα ποτάκια σας, βγείτε τις βόλτες σας, μιλήστε για τα προβλήματά μας στα ζεστά σας σπίτια. Εμείς φεύγουμε ένας ένας, είτε με μαχαίρια, είτε με τα τρένα». Ωραίος. Αυτός ο πονεμένος και εμείς οι προνομιούχοι. Κοίταξα τα σχόλια: «Να φέρουν στις κάσες τα παιδιά των δολοφόνων των μεταναστών». Είκοσι like. «Κωλοφάρα φασίστες και όλοι εσείς στο λήθαργο, θα έρθει η ώρα σας». Δεκαπέντε like. «Σύντροφε, κάτι τέτοιοι είναι χειρότεροι και από φασίστες». Επτά. Δεν άντεξα, έγραψα κι εγώ: «Δεν περίμενα ρε φίλε ότι για ένα ποτό θα γινόμουν αντίπαλός σου». Και ένας άλλος κάτω από εμένα: «Μας βάζεις όλους σε ένα τσουβάλι, γίνεσαι άδικος».

Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο

E-mail Εκτύπωση

zeh360

Προδημοσίευση από το νέο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, που θα κυκλοφορήσει στις 24 Σεπτεμβρίου 2013 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

Γυρίζω μετά

E-mail Εκτύπωση

an-old-man2Της Αδαμαντινής Καβαλιεράτου*

Ξυπνάω δεκαεννιά χρόνια μετά. Περνάω από το μαύρο στο λευκό. «Πού είμαι;». «Νερό». Να μιλήσω, να φωνάξω, να σηκωθώ: αδύνατον. Τραβάω τα σωληνάκια, άνθρωποι με άσπρες μπλούζες μαζεύονται γύρω μου. Με κοιτάζουν ανήσυχα, με απορία. Άλλος τα πόδια, άλλος τα χέρια, άλλος τα μηχανήματα πλάι στο κεφάλι μου· μια γυναίκα μου βάζει ξανά τα σωληνάκια στη μύτη και το στόμα. Ένα τρυφερό χτύπημα στην παλάμη. Κάνω το κεφάλι στο πλάι· μεταλλικά κρεβάτια στη σειρά· πάνω τους κοιμισμένοι. Γυρίζω από την άλλη: το ίδιο. Ένας άντρας σκύβει, μου μιλάει: «Καλώς ήρθες, θυμάσαι το όνομά σου;» Το όνομά μου το θυμάμαι, όπως και όλα τα άλλα. Θυμάμαι τι έκανα και πού ήμουν την προηγούμενη μέρα.

Αράπης, είπε

E-mail Εκτύπωση

sad-woman-depression_optΤης Βιβής Τσάκαλου*

Αράπης, είπε. Άνοιξε το στόμα της και είπε αράπης. Πού τη βρήκε αυτή τη λέξη. Πού την ξέθαψε; Η γλώσσα της στο μεταξύ πήγαινε ροδάνι: μια αραπίνα στην τουαλέτα που πρόσεχε μην τελειώσει το χαρτί υγείας, ένας αράπης στο αεροδρόμιο που δεν καταλάβαινε τι του έλεγαν, κάτι αράπηδες στην υποδοχή του ξενοδοχείου που τους έδιναν ποτά (welcome drinks, διευκρίνισε).

Σινκανσέν

E-mail Εκτύπωση

nursesTου Άκη Παπαντώνη*

Ο διάδρομος είναι χαμηλοτάβανος, μακρύς. Ατελείωτος όπως τα τρένα στα καρτούν που έβλεπες μικρός. Κάθε τρίτη πόρτα φωτίζεται από μια λάμπα αλογόνου. Κουβαλάς μια μεγάλη ροζ τσάντα. Και μια μικρή μαύρη. Κι ένα θερμός με καφέ φίλτρου. Αν κάποιος σε έβλεπε θα έλεγε πως το ‘χεις ξανακάνει. (Δεν το έχεις.) Ο διάδρομος είναι ήσυχος. Η ησυχία σου τρυπάει τα μηνίγγια. Νιώθεις το μαλακό πάτωμα να βράζει. Την ημικρανία να κλιμακώνεται. Αυτή τη στιγμή θα ήταν το πιο λυτρωτικό βάσανο, σκέφτεσαι. Τρίβεις μηχανικά, με κυκλικές κινήσεις του αντίχειρα, το σημάδι στον δεξί σου παράμεσο. Στον αριστερό σου ώμο στηρίζονται πέντε δάκτυλα. Με φαγωμένα νύχια. Ακολουθείτε δυο γάμπες τυλιγμένες σε λευκό καλσόν κατά μήκος του διαδρόμου. Οι τρεις σας ένα μικρό τρενάκι. Σαν εκείνα τα ξύλινα που έπαιζες μικρός. Στο δωμάτιο 4 στρίβετε. Στα ιαπωνικά ο αριθμός τέσσερα, σι, ηχεί όπως η λέξη θάνατος – το μόνο πράγμα που κράτησες από την Ιαπωνία. Μαζί με το τρένο-σφαίρα, το Σινκανσέν.

Μάρτυς μου ο Θεός

E-mail Εκτύπωση

alt

Προδημοσίευση από το νέο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα Μάρτυς μου ο Θεός, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κίχλη, μέσα στον Ιούλιο.

Πέρα από τον Ρουβίκωνα

E-mail Εκτύπωση

littleboyimmigrantsΤου Κίμωνα Θεοδώρου*

Δούλεψαν είκοσι χρόνια στη Δυτική Γερμανία. Γκασταρμπάιτερ. Όταν χτύπησε η νοσταλγία, επέστρεψαν σε μια κωμόπολη στη Μακεδονία, τέλος και αρχή μιας εποχής, από τη δεκαετία των οικονομικών και πολιτικών κρίσεων του 1970 στη δεκαετία του 1980: η επίσημη κοινή αίσθηση −συνήθως επίπλαστη− προμήνυε ελπίδα και σταθερότητα, καθώς η χώρα έμπαινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Θα γινόταν μια σύγχρονη δημοκρατία με τα όλα της.

Ο λεκές

E-mail Εκτύπωση

perdikaris_mouettes360Του Νικόλα Περδικάρη*

Υπάρχουν, λέω στον εαυτό μου, και άλλοι «Μικροί Πρίγκιπες». Είναι κατάλευκοι και πετούν πάνω απ’ τις θάλασσες. Όλοι τους πονεμένοι άνθρωποι που έγιναν πουλιά. Μου είναι εύκολο να μιλάω γι’ αυτούς φτιάχνοντας παραμύθια. Όταν είμαι στο πέλαγος, τίποτα δεν με στεναχωρεί. Το δύσκολο είναι να τους σκέφτομαι αλλιώς, όπως είναι στ’ αλήθεια. Να τους βλέπω μπροστά μου, με την πραμάτεια τους, και να ξέρω ότι στην πραγματικότητα, δεν πέταξαν ποτέ.

Προσωρινό διαβατήριο

E-mail Εκτύπωση

degas-woman-at-the-window-007

Του Δημήτρη Αδαμίδη*

«Θ’ αλλάξω πολλές γυναίκες μέχρι να πεθάνω», είχε πει η μάνα μου. Ήταν πριν από τρία χρόνια, τέσσερα; Δεν θυμάμαι. Τότε μιλούσε περισσότερο και συζητούσαμε τ’ απογεύματα στο μπαλκόνι.

Σελίδα 31 από 32

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube