Η εκδίκηση των αναβολικών

Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη «Πόλη στο φως» (εκδ. Ίκαρος).

Tου Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Η Ευτυχία Γιαννάκη έχει κατακτήσει μια θέση στην Ιστορία της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας με το σπαθί της… ή μάλλον με το μαχαίρι των θυτών της. Από το Στο πίσω κάθισμα (2016) και τις Αλκυονίδες μέρες (2017) ως το προκείμενο μυθιστόρημά της Πόλη στο φως (2018) το αίμα ρέει άφθονο γύρω από τα θύματα και η σκηνή του φονικού προκαλεί φρίκη ακόμα και στους πιο έμπειρους αστυνόμους.

Με κέντρο το ζεύγος Μιχιώτη - Νομικού ανοίγει ένας κύκλος ο οποίος καλύπτει από τη μια τον κόσμο του μόντελινγκ και πολύ περισσότερο τον βρόμικο κόσμο των παραθλητικών κυκλωμάτων που αισχροκερδούν με ντόπες και δυναμωτικές ουσίες, οι οποίες καταστρέφουν οργανισμούς και σκοτώνουν σιγά σιγά εκατοντάδες νέους.

Στο πρώτο έργο βασικό θύμα ήταν ο γηραιός σκηνοθέτης Άρης Δόξας, στο δεύτερο μια μετανάστρια από την Γκάνα και τώρα ένα αναγνωρίσιμο μοντέλο, η Μαριλένα Νομικού. Κοινό σημείο στην τριλογία είναι φυσικά ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος, που, πέρα από τις ερευνητικές του ενέργειες, έχει να αντιμετωπίσει την κατηγορία εις βάρος του γιου του για παιδεραστία. Η προσωπική, λοιπόν, ζωή του αστυνόμου τον κάνει να φαίνεται πιο ευάλωτος, πιο ανθρώπινος, πιο ανασφαλής, εντάσσοντας το μυθιστόρημα στη σύγχρονη τάση της αστυνομικής λογοτεχνίας, που δεν θέλει τον ερευνητή αγέρωχο και αλάθητο. Και τα τρία έργα της Ευτυχίας Γιαννάκη, παράλληλα με τις έρευνες για τους φόνους, στίζονται από το προσωπικό δράμα του Κόκκινου, το οποίο σκιαγραφεί μια παράπλευρη ατμόσφαιρα δράματος και ψυχικής φθοράς.

Στην κύρια υπόθεση, τώρα, η Νομικού ήταν παντρεμένη με τον πρώην ποδοσφαιριστή της Εθνικής Μάριο Μιχιώτη –ο οποίος φαίνεται ότι είχε οργανώσει εν τω μεταξύ ένα δίκτυο εμπορίου αναβολικών–, ήταν έγκυος στην κόρη του και περνούσε δύσκολα στον γάμο της μαζί του. Με κέντρο το ζεύγος Μιχιώτη - Νομικού ανοίγει ένας κύκλος ο οποίος καλύπτει από τη μια τον κόσμο του μόντελινγκ και πολύ περισσότερο τον βρόμικο κόσμο των παραθλητικών κυκλωμάτων που αισχροκερδούν με ντόπες και δυναμωτικές ουσίες, οι οποίες καταστρέφουν οργανισμούς και σκοτώνουν σιγά σιγά εκατοντάδες νέους. Πρόκειται για μια μαφία με Έλληνες και αλλοδαπούς, μια μαφία που ελέγχει τον χώρο και απειλεί όποιον τον παραβιάζει. Κι επιπλέον, οι ενδοοικογενειακές διαφορές που καταλήγουν σε άγρια βία, θέμα προσφιλές στην Ευτυχία Γιαννάκη, υπεισέρχονται στην αφήγηση και δυναμιτίζουν την ατμόσφαιρα.

Παρά τα επιμέρους κενά διαστήματα και μερικές μικρές αβαρίες, ο γρίφος δένει από παντού και αφήνει νήματα προς διερεύνηση μέχρι την τελική διαλεύκανση.

Η αστυνομική αλυσίδα περιέχει όλα τα καλά υλικά του είδους, σασπένς, ενδείξεις και αδιέξοδα, παραπλανητικούς δρόμους, ανατροπές, χάος και εκνευρισμό των αστυνομικών δυνάμεων, υπόπτους, σχεδόν ενόχους και άλλα. Παρά τα επιμέρους κενά διαστήματα και μερικές μικρές αβαρίες, ο γρίφος δένει από παντού και αφήνει νήματα προς διερεύνηση μέχρι την τελική διαλεύκανση.

Ευτυχώς, το αίνιγμα δεν είναι το Α και το Ω του έργου, αλλά μόνο το δέλεαρ για να ξαναδούμε το ευρύτερο δάσος και όχι μόνο το δέντρο. Για άλλη μια φορά η αστυνομική λογοτεχνία δεν εστιάζει απλώς στο δίπολο δράστης-θύμα, που συγκρούονται εξαιτίας προσωπικών διαφορών, αλλά εκτείνεται σε ένα κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο είναι αυτό καθαυτό τραγικό αλλά συνάμα έχει και περαιτέρω παρενέργειες, όταν μάλιστα οδηγεί στον φόνο. Έτσι, ο προβληματισμός ευρύνεται, ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με ένα φάσμα φαινομένων κοινωνικής παθογένειας και μέσω της εύπεπτης ιστορίας αντιλαμβάνεται το σκοτεινό πρόσωπο της εποχής μας. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Ν. ΠΕΡΑΝΤΩΝΑΚΗΣ είναι διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας και κριτικός βιβλίου.

altΠόλη στο φως
Ευτυχία Γιαννάκη
Ίκαρος 2018
Σελ. 480, τιμή εκδότη €15,50

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Τρεις γενιές... Θερμοπύλες

Τρεις γενιές... Θερμοπύλες

Για το μυθιστόρημα του Δημήτρη Οικονόμου «Ο τελευταίος φύλακας» (εκδ. Ίκαρος).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Τι θέση έχει ο ηρωισμός σε μια αντιηρωική εποχ...

Όταν η πανδημία από «ξένη» έγινε δική μας

Όταν η πανδημία από «ξένη» έγινε δική μας

Για το αφήγημα του Εμμανουήλ Λυκούδη «Η ξένη του 1854» (Εισαγωγή: Σπύρος Τσακνιάς, εκδ. Πατάκη).

Του Διονύση Μαρίνου

Κοιτώντας τη σφαίρα του μέλλοντος κ...

Ιστορίες για «χαμένες ομπρέλες», «καπέλα» και άλλα πλάσματα

Ιστορίες για «χαμένες ομπρέλες», «καπέλα» και άλλα πλάσματα

Για τη συλλογή μικροδιηγημάτων του Κώστα Σιαφάκα «Αντανάκλαση» (εκδ. Σμίλη).

Του Μιχάλη Μακρόπουλου

Στη συλλογή Αντανάκλαση του Κώστα Σιαφάκα, όπου τα πεζά έχουν συνήθως...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Δεν μεταφράζουμε λέξεις!

Δεν μεταφράζουμε λέξεις!

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Έλεγα σε προηγούμενο άρθρο μου ότι συμβαίνει κάμποσες φορές αναγνώστες μιας μετάφρασης να έχουν ενστάσεις για την απόδοση της μιας ή της άλλης λέξης. Όσοι διαμαρτύρονται μάλιστα συνήθως έχουν και μια τριβ...

Τι κάνει ο μεταφραστής

Τι κάνει ο μεταφραστής

Tου Κώστα Κουτσουρέλη

Συμβαίνει συχνά. Ο μεταφραστής που μένει πιστός στη μορφή του πρωτότυπου ποιήματος, που κρατάει λ.χ. το μέτρο ή την ομοιοκαταληξία του, να δέχεται κριτική (καλόπιστη συνήθως) ότι προδίδει το «νόημά» του....

Για τη μετάφραση

Για τη μετάφραση

Του Γιώργου Βέη

Ο Ezra Pound, ως γνωστόν, αρεσκόταν να μεταφράζει Κομφούκιο από το σινικό πρωτότυπο χωρίς να ομιλεί ή να γράφει τη γλώσσα των μανδαρίνων. Πρόκειται για δήθεν μετάφραση, παρανόηση, παράφραση ή επινόηση κειμένου;
...