της Αμάντας Μιχαλοπούλου
Οι Γερμανοί, είτε από τύψεις είτε από αίσθηση συγγένειας, έχουν πέσει με τα μούτρα στην Κεντρική Ευρώπη και μεταφράζουν μανιωδώς πολωνική, τσεχική, σλοβενική λογοτεχνία. Ο Νότος τούς αφορά περισσότερο ως αναπόληση εξωτικής ζωής. Στο Καρναβάλι των Πολιτισμών, στο Βερολίνο, χόρευαν σάμπα, χωρίς σπασίματα της μέσης, αλλά με ειλικρινή παιδιάστικη χαρά. Στις μεταφράσεις όμως προτιμούν τους γείτονές τους, τα όρια της πάλαι ποτέ Αυστροουγγαρίας. Λένε ότι η ελληνική ή η ιταλική λογοτεχνία δεν έχουν αρκετό τοπικό «χρώμα».
Μια μερίδα τσολιάδες και μπεγλέρια, έφτασεεε!
O Nτάνιελ Κέλμαν και η Γιούντιθ Χέρμαν, δύο από τα χρυσά παιδιά της νέας γερμανικής λογοτεχνίας, έγραψαν μυθιστορήματα σε μορφή αλυσιδωτών διηγημάτων. Πρώτος έσυρε αυτό το χορό ο Ίνγκο Σούλτσε στη δεκαετία του ‘90, με τις «Απλές Ιστορίες» του. Φαίνεται πως ήταν κολλητικό.
Τα εννιά διηγήματα του Κέλμαν στη «Φήμη» έχουν ως αφανή ήρωα το κινητό τηλέφωνο και τις τραγελαφικές παρεξηγήσεις ταυτότητας που προκύπτουν όταν δεν ξέρεις με ποιον ακριβώς μιλάς. Τα πέντε διηγήματα της Χέρμαν στο «Άλις» περιγράφουν τις αλλαγές στη ζωή της ηρωίδας ύστερα από πέντε αλλεπάλληλους θανάτους. Οι κριτικοί γράφουν ότι η Χέρμαν είναι πιο ελλειπτική και πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ. Ο Κέλμαν, λένε πάλι, γράφει χωρίς χιούμορ. Αλλά ποιος εμπιστεύεται τους κριτικούς;
Το μυθιστόρημα υπό μορφή διηγημάτων δηλώνει περισσότερα για τους αναγνώστες της γερμανικής λογοτεχνίας, παρά για τους συγγραφείς: βιάζονται, θέλουν να διαβάσουν κάτι που να βγάζει νόημα γρήγορα. Η παρηγοριά της αυτοτελούς ιστορίας που οδηγεί σε κάτι ευρύ και φιλόδοξο.
Όλοι μιλάνε τον τελευταίο καιρό για το Κindle, μια οθόνη 18 επί 24 που υποτίθεται ότι θα αντικαταστήσει το τυπωμένο βιβλίο. Στο γερμανικό Τύπο υπάρχουν φωτογραφίες λουόμενων με το Kindle για αλεξήλιο.
Προσωπικά συμφωνώ με την άποψη του δημοσιογράφου Φίλιπ Μάγιερ: «Βλακείες. Με το Κindle δεν μπορείς να λιώσεις κουνούπια».
Αμάντα Μιχαλοπούλου
