του Κώστα Κατσουλάρη
Κοιτάμε τα παιδιά στα μάτια και μιλάμε μαζί τους τη γλώσσα της αλήθειας, τη γλώσσα της φωνής και του σώματος. Το παιδί δεν είναι ενήλικας σε αναμονή, είναι πλάσμα με ξεχωριστές ικανότητες, με πολλαπλές ανάγκες· το βέλος και το τόξο την ίδια στιγμή. Κάτι που υπήρξαμε και κάτι που ίσως οφείλουμε στον εαυτό μας.
Τα καλά νέα: Η Έκθεση Παιδικού κι Εφηβικού Βιβλίου έχει ήδη γίνει θεσμός. Όταν ένα τέτοιο γεγονός τριτώνει, τότε η ευθύνη εκείνων που το ξεκίνησαν και το στήριξαν είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και βεβαίως δεν εννοούμε μονάχα τους Εκδότες, που φαίνεται πως έχουν «βάλει πλάτες» σε αυτή την υπόθεση, ούτε βέβαια το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου που φέρει το μεγάλο βάρος της διοργάνωσης. Η μέγιστη ευθύνη ανήκει στην Πολιτεία. Δική της δουλειά είναι να βρει από πού θα «κόψει», από πού θα εξοικονομήσει τα απαραίτητα κονδύλια όχι μονάχα για τη συνέχιση του θεσμού, αλλά και για την ανάπτυξή του.Αν μη τι άλλο, συμφωνούμε σ’ ένα πράγμα: Το «κλειδί» στη δημιουργία κουλτούρας ανάγνωσης βρίσκεται στις μικρές ηλικίες. Παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο, δημοτικό. Οι γονείς φαίνεται να το έχουν πάρει το μήνυμα. Το παιχνίδι μάλλον χάνεται όταν τη σκυτάλη παίρνει η Δημόσια Εκπαίδευση. Η Πολιτεία και πάλι…
Κώστας Κατσουλάρης
