Της Σώτης Τριανταφύλλου

Τις τελευταίες μέρες του χρόνου διάβαζα στο κρεβάτι προτού κοιμηθώ το βιβλίο του Timothy W. Ryback «Η βιβλιοθήκη του Χίτλερ» (σε τέλεια μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη). Και τι παράξενο: επειδή στο εξώφυλλο υπάρχει η φωτογραφία του, κάθε νύχτα, σβήνοντας το φως, γύριζα το βιβλίο από την πλευρά του οπισθοφύλλου σαν να μην ήθελα να με κοιτάζει ο Χίτλερ ενώ κοιμόμουν.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Ένα παιχνίδι αυτοβιογραφίας [1] 

Aν και στη νουβέλα “Μόντοκ”[2] ο Μαξ Φρις περιγράφει ένα “μακρύ Σαββατοκύριακο στο Λονγκ Άιλαντ” με την Άλις Λοκ-Κάρεϋ - για την οποία ευχήθηκε να είναι ο τελευταίος του έρωτας - το όνοµά του έχει συνδεθεί κυρίως µε την Αυστριακή ποιήτρια Ίνγκεµποργκ Μπάχµαν[3].

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ότι η συμπεριφορά των Γερμανών πολιτών έναντι της Ελλάδας και της ευρωπαϊκής ιδέας οφείλεται στο ότι η γενιά του πολέμου έχει φύγει από τη ζωή μαζί τις τύψεις της. Οι τύψεις τιθάσευαν τον εθνικό χαρακτήρα που υπέθαλψε ολοκληρωτικά καθεστώτα, γενοκτονίες και πολέμους· συγκρατούσαν το πάθος των Γερμανών για ανωτερότητα.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά δύο από τα βιβλία του Robert Service: «Σύντροφοι: η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού» (εκδ. Ψυχογιός) και «Λένιν, μια βιογραφία» (εκδ. Κούριερ Εκδοτική) – δεν ξέρω αν πρόκειται να μεταφραστεί κι αυτή η βιογραφία του Τρότσκι, που κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2009. Τη διάβασα, όχι μόνο επειδή διαβάζω βιογραφίες επαναστατών, αλλά κι επειδή αυτόν τον καιρό αναρωτιέμαι σαν χαζή: «Τι θα έκανε ο Τρότσκι στη σημερινή συγκυρία;»