Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Ρώτησαν τον Πλάτωνα γιατί δεν έγραψε για τον λιμό, κι αυτός απάντησε, «γιατί ασχολιόμουνα με τη φανταστική ρίζα του μείον ένα..». Οι φιλόσοφοι κι οι λογοτέχνες κάποτε απωθώντας τη χαοτική πραγματικότητα κλείνονται στο δωμάτιό τους σε διάλογο με τις μνήμες και τις ιδέες τους και γράφουν ερήμην της φασαρίας κάτω στο δρόμο. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Από το μπαλκόνι του σπιτιού στο χωριό, όπου πέρασα μερικά καλοκαίρια στην πολύ παιδική μου ηλικία, που κληρονομήσαμε από τη μαμά μας, και εκείνη από τον πατέρα της, και τελειοποίησε ο δικός μας μπαμπάς που είχε έρθει από το Σικάγο, κουβαλώντας δολάρια τα οποία, όπως αποδείχτηκε, δεν ήξερε πώς να τα  διαχειριστεί, οι συγκρίσεις έγιναν αυτόματα. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Έχω από χρόνια ανακαλύψει ότι δεν έχω απαντήσει, όχι μόνο στον εαυτό μου, αλλά και τους άλλους, σε διάφορες ερωτήσεις, όχι από αγένεια, απλώς δεν ήξερα την απάντηση. Όταν νέα –σε ηλικία και καινούρια- ήρθα στη Νέα Υόρκη η πρώτη ερώτηση που συνήθιζαν να μου υποβάλλουν ήταν: How do you like it? και αναρωτιόμουν τι το θέλουν το «πώς» και η δεύτερη, What is your philosophy in life. Απαντούσα πως δεν ήμουν φιλόσοφος ώσπου τελικά κατάλαβα ότι με ρωτούσαν πώς βλέπω ή πώς θέλω να ζήσω τη ζωή ή κάτι τέτοιο, ενώ εγώ ήξερα ότι κάποιος είναι δεξιός, κεντρώος ή αριστερός, έστω με αποχρώσεις. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Η μαμά μου ήταν λευκή και συμπονετική, με βαθιές ρίζες και από τους δυο γονείς της στη Μεσσηνία. Η γυναίκα που είχε ο παππούς στο σπίτι περίπου έναν αιώνα πριν, επίσης λευκή, ψηλή, λεπτή, φορούσε φούστες μέχρι τον αστράγαλο. Ακριβά, κεντημένα με μακριά μανίκια μεσάτα, ζακετάκια, κούμπωναν μέχρι το λαιμό και επιπλέον ήταν κόρη γιατρού, αλλά δεν ήταν μαμά της μαμάς μας.