Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Είμαι υπέρ του συνθήματος: Ανάγνωση δια βίου.

Πριν πάω σχολείο είχα μάθει να διαβάζω:

Πα πί, δεν το είχα δει παρά μόνο ζωγραφισμένο κίτρινο.

Μα μά, την ήξερα, ήταν πάντα στο σπίτι μας.

Έ λα, με φώναζε η αδελφή μου.

Γά λα, άσπρο και πηχτό, το έπινα. Μετά είχα ένα άσπρο ψιλό μουστάκι.

Μέ λι, είχε ένα χρώμα μελί και το έβαζα πάνω σε μια φέτα ψωμί.

Νε ρό, έτρεχε από τη βρύση και ήταν δροσερό.

Κό τα, μια γειτόνισσα είχε ένα μεγάλο πουλί με αυτό το όνομα.

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Φθινόπωρο με όσα φθίνουν –φρούτα, αισθήματα, ονειροπολήσεις– και όσα τακτικά ανοίγουν και πάλι, σχολεία, κινηματογράφοι, φροντιστήρια. Kαι το μεταίσθημα όσων προηγήθηκαν ως εμπειρίες ή διαβάσματα. Ή μάλλον βιωματικές εμπειρίες καλοκαιρινών διαβασμάτων. Η επίγευση από το μονόλογο του Αναγνωστάκη «Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά» (εκδ. Πατάκη) είναι η οιονεί απολογία του για την πρώιμη στον καιρό του σιωπή, γιατί η ποίηση είναι υπόθεση της νεότητας.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Υπήρξαν άνθρωποι, και ακόμα υπάρχουν, στη ζωή μου, από τους οποίους έμαθα και μαθαίνω πολλά ή περισσότερα, λίγα ή λιγότερα.

Από τη δασκάλα μου, στα πολύ παιδικά μου χρόνια, έμαθα ένα μικρό ποίημα που το αποστήθιζα με στόμφο. Θυμάμαι το στίχο: "Je l’aime passionnément, non pour lui même…" που είχε διάφορα σημαντικά αξιοθέατα και τον ποταμό Seine ─ αλλά και Σηκουάνα να τον πρόφερα, πάλι δεν ήξερα ποιος ήταν. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Είχα φύγει από την όμορφη Πανεπιστημιούπολη, Καρλάιλ, και διέσχιζα την πολυπληθή Πολιτεία της Πενσυλβάνια, έκτη σε πληθυσμό με δωδεκάμισι εκατομμύρια κατοίκους, καταπράσινη, στο κάθισμα συνοδηγού στο αυτοκίνητο ενός φοιτητή επί επτά ώρες.