Του Πάρι Κωνσταντινίδη
Γιορτάστηκαν χθες στο θέατρο του Λυκαβηττού τα 85 γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη. Γύρω στις 2.500 κόσμου -κυρίως μέσης ηλικίας, αλλά και αρκετοί νέοι- γιόρτασαν μαζί. Ορισμένοι δεν είχαν προμηθευτεί τις προσκλήσεις
κι αγωνιούσαν, αν θα τα καταφέρουν να μπουν. Τελικά, όμως, εισήλθαν όλοι ελεύθερα.
Τραγούδησαν πολλοί καταξιωμένοι ερμηνευτές του Θεοδωράκη, όπως ο Πέτρος Πανδής, ο Αντώνης Καλογιάννης κι η Νένα Βενετσάνου, ενώ ο η Μαρία Φαραντούρη έχασε το αεροπλάνο από το Μόναχο, όπου βρισκόταν για τον εκεί εορτασμό των 85 χρόνων του μεγάλου συνθέτη και δεν παρευρέθη.* Απουσίασε τελικά κι ο Ζουλφί Λιαβανελί για λόγους υγείας. Τραγούδησαν επίσης και συνθέτες που έχουν επηρεαστεί από το έργο του και τον θαυμάζουν, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, κι ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, καθώς και η νεώτερη γενιά ερμηνευτών του. Από τις “διαφορετικές” ερμηνείες η ροκ εκδοχή του “Κάποτε θα’ ρθουν να σου πουν” από τον Γιάννη Σιδηρά ξάφνιασε ευχάριστα το κοινό, το οποίο τραγουδούσε με περισσότερο ενθουσιασμό στα “αγωνιστικά” και “επαναστατικά” τραγούδια του Μίκη.
Όταν, στην έναρξη της εκδήλωσης, έφεραν στον Μίκη μία πολυώροφη τούρτα με λευκή σοκολάτα, ο μεγάλος συνθέτης ευχαρίστησε, τους μουσικούς, τους διοργανωτές και τους χορηγούς, ενώ στο κοινό αρκέστηκε να πει με νόημα: “Τώρα, όπως κάθε μεγάλος ηγέτης, θα φάω ένα κομμάτι… για εσάς!” και το κοινό το εισέπραξε γελώντας.
Η αναγγελία των χορηγών αντιμετωπίστηκε με έντονη αδιαφορία ή με περιορισμένες αποδοκιμασίες που έγιναν εντονότερες όταν ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει ο κ. Δ. Κοντομηνάς της Interamerican (ένας μάλιστα από το κοινό του φώναξε: “Εσάς μόνο τα λεφτά σας νοιάζουν”). Παρόμοια αντιμετώπιση είχαν οι αναγγελίες των πολιτικών που παρευρίσκονταν στη συναυλία. Ενδιαφέρον έδειξε πάντως ο κόσμος για τον πάγκο με τα βιβλία που είχε στήσει στο θέατρο ο εκδοτικός οργανισμός Π. Κυριακίδη (επίσης χορηγός της εκδήλωσης).
Από τη γιορτή, που κράτησε ως τις 2:00 το πρωί, όπου πλανιόταν η ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης, έμεινε η αίσθηση ότι σε τέτοιες περιόδους μόνο η τέχνη αποτελεί ασφαλές καταφύγιο για τη ψυχή του ανθρώπου. Θα καταφέρει άραγε η σημερινή τέχνη κι ο χώρος του βιβλίου να επιβιώσουν ποιοτικά της σημερινής κατάστασης και να εκφράσουν εκ νέου τις αγωνίες, τις προσδοκίες και τα όνειρα “όλων των Ελλήνων”, όπως κατάφερε κάποτε η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη;
* Σύμφωνα με “έγκυρα” ρεπορτάζ ορισμένων εφημερίδων και λοιπών ΜΜΕ χθες τραγούδησε ακόμα κι η απούσα Φαραντούρη!
Σχόλια
Tην αφορμή τη βρήκα στο φιλόξενο Book Press και στην εντός εισαγωγικών διατύπωσή σας. Συγνώμη αν, επειδή ακριβώς ζητούσα την αφορμή μου, την υπερερμήνευσα.
είναι γεγονός ότι κάθε κείμενο λέει περισσότερα από όσα εκφράζουν άμεσα οι λέξεις του, που ανάλογα με την ερμηνεία του, θα αποκαλύψει το ιδεολογικό υπόβαθρο του συγγραφέα ή θα το παρερμηνεύσει ή, εν τέλει, θα δείξει ότι ο συγγραφέας απέτυχε να μεταδώσει το μήνυμα που επιθυμούσε -τουλάχιστον στους αναγνώστες που αντιλήφθηκαν το κείμενο με διαφορετικό τρόπο από αυτόν.
Έχοντας παρόμοιους προβληματισμούς με τους δικούς σας, τοποθέτησα την έκφραση σε εισαγωγικά (επομένως δεν κυριολεκτώ), έχοντας υπόψιν μου τη μαζικότητα των διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που βρήκαν έκφραση στη μουσική του & θέλοντας να δώσω έμφαση σε αυτό το γεγονός.
Αναλογιστείτε τι παθαίνει η λειτουργία της κριτικής, όταν ένας μουσικός, ή ένας λογοτέχνης, είναι αυτός που εκφράζει 'όλους τους έλληνες'. Κάποιος λοιπόν που θέλει να αποτιμήσει κριτικά έναν τέτοιον καλλιτέχνη, να τον τοποθετήσει μέσα στο διάλογο, που μέρος του είναι, να δει αυτό που ενδεχομένως θα κρίνει ως επαρχιωτισμό ή αδυναμία, ή ακόμα και ως μεγαλοστομία που θρέφεται από αυτή την εθνική εμβέλεια - η οποία πολλές φορές λειτουργεί σε βάρος της καλλιτεχνικής έρευνας. Κάποιος λοιπόν που θέλει να πει αυτά, και άλλα παρόμοια, τίθεται εκτός του εθνικού συνόλου; Και ακόμα και αν έχει την άδεια να τα πει, επειδή είναι ειδικός λχ, ή ιδιαίτερα ευαίσθητος σε ετούτα, γιατί με το εκφοβιστικό "όλοι οι Έλληνες", να αποτρέπονται παρόμοιες σκέψεις που θα μπορούσε να τις κάνει ο καθένας;
RSS feed για σχόλια σε αυτό το άρθρο.