Όταν ο έρωτας τα κάνει όλα παραμυθένια.

Της Αναστασίας Καμβύση

Η ιστορία του βατράχου που αποζητά τη λύτρωση από τα μάγια μιας κατάρας στο φιλί μιας πριγκίπισσας είναι ένα από τα παραμύθια που μας κληροδότησαν οι αδερφοί Γκριμ. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις πρώτες γραπτές εκδοχές του παραμυθιού λείπει το ρομαντικό φιλί της μεταμόρφωσης, που ταυτίστηκε στη συνέχεια με τη χίμαιρα του έρωτα

 

Η Σώτη Τριανταφύλλου μεγάλωσε στις κινηματογραφικές αίθουσες μαζί με τα παιδιά που εμφανίζονταν στις οθόνες.

Σκέφτομαι τον στίχο του Μποντλέρ, καθώς ξαναβλέπω «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» σ’ ένα αφιέρωμα για τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60 στο «Τριανόν». Η παιδική ηλικία είναι παραδομένη στα όνειρα, σε επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού

Ενώ το αθηναϊκό κοινό αναμένει πώς και πώς να απολαύσει την "Όπερα της Πεντάρας" σε εξαιρετική σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουίλσον στο "Παλλάς", οι ηθοποιοί του Berliner Ensemble πιθανολογείται ότι την αναμένουν ακόμα περισσότερο, καθώς φαίνεται ότι… θα φάνε με "χρυσά κουτάλια". Δεν εξηγείται αλλιώς η -μάλλον αδικαιολόγητη- διαφορά στις τιμές των εισιτηρίων σε Αθήνα και Βερολίνο.

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει για το αφιέρωμα σε ταινίες του ’60, που θα προβληθούν σε λίγες μέρες στο Τριανόν.  

Οι κινηματογραφικές ταινίες είναι μηχανές του χρόνου. Σαράντα χρόνια μετά το «Περιβόλι του τρελλού» του Διονύση Σαββόπουλου, ταξιδεύουμε στο παρελθόν με ένα αφιέρωμα στον κινηματογράφο της δεκαετίας του ’60.

Δεν θέλω αδερφάκι!

Όταν ο μικρός Νικόλας στήνει σκευωρία για το ανεπιθύμητο μωρό.

Στην κινηματογραφική εκδοχή του «Μικρού Νικόλα», που προέρχεται από τη γενέθλια χώρα του, τη Γαλλία φυσικά, ο Νικόλας μεγαλώνει σε μια πόλη της δεκαετίας του '50 και τα έχει όλα

Όταν βλέπω ταινίες κινουμένων σχεδίων της Pixar, παλινδρομώ στην παιδική ηλικία: το 2002 προσκολλήθηκα τόσο στο «Mπαμπούλας A.E.», ώστε αγόρασα δύο φορές την κούκλα Boo (μια σε μικρό μέγεθος, μια δεύτερη σε μεγαλύτερο) και ξαναείδα την ταινία, με την Boo καθισμένη δίπλα μου στην κινηματογραφική αίθουσα. Η Boo, ένα παραμυθένιο κοριτσάκι με κοτσιδάκια, τρομοκρατούσε, άθελά του, τριχωτά τέρατα στο χρώμα του λάχανου και παράδοξα πλάσματα σε σχήμα πιπιλιστής καραμέλας. Στο «Ψάχνοντας τον Νίμο» έμεινα με το στόμα ανοιχτό μπροστά στον φαντασμαγορικό