Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Πότε τελειώνει ο χρόνος; Πόσο χρονίζει το τέλος; Αυτά τα δύο ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι λεζάντες στους δύο κεντρικούς ήρωες του Wasted Youth, της ταινίας των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιαν Φόγκελ. Ένας μικρός που νιώθει ότι δεν έχει πολύ χρόνο κι ένας μεγάλος που νιώθει χρόνια τελειωμένος. Γύρω τους ζουζουνίζουν ή σιωπούν οι άνθρωποί τους. Σε φευγάτους ρυθμούς το παρεάκι, σε παραλυτικές αρρυθμίες όλα τα παραδοσιακά ελληνάδικα σχήματα. Οι μικροί σε σανίδες και τρικάβαλα. Οι μεγάλοι σε παγίδες και τρικάστ. Τα εφηβάκια ξέρουν τουλάχιστον πώς να τη βρουν, οι τελειωμένοι δεν είναι καν σε θέση να χάσουν. Γιατί εκεί που οι πιτσιρικάδες καίνε ρόδες, οι μεγάλοι καίνε κύτταρα. Βοηθάει και η πόλη. 

Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Ψυχές σε κιαροσκούρο

Είδα την ταινία «Γνήσιο αντίγραφο» του Αμπάς Κιαροστάμι δύο φορές. Την πρώτη σε αυθεντικό, γνήσιο dvd. Τη δεύτερη σε αντιγραμμένο. Γιατί αυτό ένιωθα να μου υπαγορεύει μια ταινία πάνω στο original και το copy… Δεν έκανα καθόλου άσχημα. Η ταινία φυτεύει πολλούς σπόρους για σκέψη πάνω στα ζευγάρια, ένα μόνο από τα οποία –το έναυσμα της ταινίας– είναι το δίπολο «γνήσιο-αντίγραφο». Καλά έκανα και είδα την ταινία σε original και copy dvd, ήγουν δύο φορές. Την πρώτη αναζητούσα τα αυθεντικά και τα αντίγραφα, τη δεύτερη ανακάλυψα όλα τα ζευγάρια! 

Πρεμιέρα κάνει στις 7 Απριλίου στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία-ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Νίκου Μεγγρέλη «Πεθαίνοντας για την αλήθεια». 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Ο Γιώργος Λάνθιμος και ο «Κυνόδοντας» αξίζουν ειλικρινέστερη υποδοχή από την ψεύτικη επιείκεια του «bon pour l’Orient», από τη συγκαταβατική στάση που διατηρεί τις φιλικές σχέσεις και τη μετριότητα της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής.