Της Άλκηστις Σουλογιάννη*

Όπως είναι γνωστό, τον πολιτισμό ως ζώντα οργανισμό προσδιορίζει κυρίως η διάρκεια, με ειδικότερα χαρακτηριστικά αφενός την ανάπτυξη και αφετέρου την υπέρβαση των χωροχρονικών ορίων, στοιχεία που αποτελούν τεκμήρια της δυναμικότητας του πολιτισμού στο επίπεδο του περιεχομένου και στο επίπεδο των δημιουργών και των φορέων. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Αποφασισμένες να σπάσουμε τα ταμπού, φορέσαμε πιο ζεστά ρούχα και υποδήματα και οι τέσσερις φιλενάδες συναντηθήκαμε, όπως και με την καλοκαιρία, ένα πρωί αργά το φθινόπωρο στο ίδιο καφενείο, δίπλα στον πέτρινο σταθμό του τρένου, που δεν περνάει πια κανένα. 

Με αφορμή την παρουσίαση για δεύτερη χρονιά του έργου Ο δικός μας ελέφαντας στο θέατρο "Τόπος Αλλού", ας θυμηθούμε την συνέντευξη που είχε παραχωρήσει η σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια Βάνα Πεφάνη στον Λεωνίδα Καλούση για το έργο.

 Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για την υπόθεση του έργου;

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Γκουάρντα κε λούνα, ένας φίλος ήρθ’ απόψε απ’ τα παλιά, Γούναρης, Μαρούδας, Πολυμέρης, παλιοκαιρίτικες μουσικές, σωστά παιγμένες από το μελαχρινό άνθρωπο, μαύρα ρούχα, μαύρο καπέλο και γυαλιά, ο Μπαλτάσαρ Νάντζα, σεφαραντίν –θα ’φευγε για τη Γερμανία, εδώ δεν έχει ψωμί– είχε στήσει το καρεκλάκι του και το αναλόγιο μπρος στην πλατεία Αριστοτέλους, στη στάση ακριβώς και με το ακορντεόν του σκόρπιζε απροσδόκητη νοσταλγία ή μεγαλόστομη ρητορική έρωτα και πάθους, μικρή καθημερινή πολυτέλεια στους περαστικούς, αδιάφορους ή σκεφτικούς, μαστορεύοντας να σπάσει με το δικό του τρόπο την παγωμένη θάλασσα μέσα μας… 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Φθινόπωρο, κι εμείς, τέσσερις γυναίκες, τα χρόνια μας θα αθροίζονταν σε δυο αιώνες, παρά λίγο ή και κάτι, καθόμασταν στις καρέκλες της πλακόστρωτης αυλής στο καφενείο του Μπάμπη, κάτω από δέντρα, τα κιτρινισμένα φύλλα από τα κλαριά που έγερναν, έπεφταν πάνω και γύρω μας, ο αέρας που φυσούσε έριχνε τους μεστωμένους σπόρους πάνω στο κεφάλι και τους ώμους μας, αλλά όντας τολμηρές, αψηφώντας διπλές ή τριπλές ηθικές, πίναμε κουβεντιάζοντας τον καφέ μας ή τα ούζα μας, κάθε μέρα κατά τις έντεκα το πρωί, και περνούσαμε ευχάριστα μια ή δυο ώρες. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Αρκετές φορές πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται πόσο βοηθάνε τα συνθήματα, ή ακόμα χειρότερα πόσο τα συνυπογράφω, αλλά δεν μου είχε ζητήσει κανένας την υπογραφή μου. Όμως αυτά είναι υποκειμενικά. Αυτό που αναρωτιόμουν τώρα ήταν πότε γράφτηκε το πρώτο σύνθημα. Τι ήταν στην πραγματικότητα οι Δέκα εντολές του Μωυσή, ή τι θα ήταν αν ήταν γραμμένες σε μια πλάκα η καθεμιά. Τα «ου» δεν με απασχολούσαν καθόλου. Αυτό που με απασχολούσε ακόμα ήταν εκείνο το σύνθημα στο Πολυτεχνείο, Ελευθερία - Ψωμί - Παιδεία, αν και πάνε πολλά χρόνια από τον καιρό της Χούντας και της ανατροπής της, και ίσως δεν ήταν αυτή η σειρά. 

Ανήλικοι μετανάστες γράφουν για τη ζωή, την αϋπνία και το παγωτό

Ένα διαφορετικό εργαστήρι γραφής από την Εύη Λαμπροπούλου

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Ρώτησαν τον Πλάτωνα γιατί δεν έγραψε για τον λιμό, κι αυτός απάντησε, «γιατί ασχολιόμουνα με τη φανταστική ρίζα του μείον ένα..». Οι φιλόσοφοι κι οι λογοτέχνες κάποτε απωθώντας τη χαοτική πραγματικότητα κλείνονται στο δωμάτιό τους σε διάλογο με τις μνήμες και τις ιδέες τους και γράφουν ερήμην της φασαρίας κάτω στο δρόμο.