Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Έχω από χρόνια ανακαλύψει ότι δεν έχω απαντήσει, όχι μόνο στον εαυτό μου, αλλά και τους άλλους, σε διάφορες ερωτήσεις, όχι από αγένεια, απλώς δεν ήξερα την απάντηση. Όταν νέα –σε ηλικία και καινούρια- ήρθα στη Νέα Υόρκη η πρώτη ερώτηση που συνήθιζαν να μου υποβάλλουν ήταν: How do you like it? και αναρωτιόμουν τι το θέλουν το «πώς» και η δεύτερη, What is your philosophy in life. Απαντούσα πως δεν ήμουν φιλόσοφος ώσπου τελικά κατάλαβα ότι με ρωτούσαν πώς βλέπω ή πώς θέλω να ζήσω τη ζωή ή κάτι τέτοιο, ενώ εγώ ήξερα ότι κάποιος είναι δεξιός, κεντρώος ή αριστερός, έστω με αποχρώσεις. 

Της Βίκυς Βασιλάτου 

Του είπε, της είπε, είπαν, δεν είπαν, υπονόησαν, σώπασαν, το είπαν αλλιώς, το εννόησαν αλλιώς, το ακούσαμε έτσι, αλλιώς, τραγούδησαν, χόρεψαν, έπαιξαν μια έτσι και μια αλλιώς. Και όλα αυτά σε μία και μόνο παράσταση διάρκειας μόλις μιας ώρας. Και αν κάποιοι από τους θεατές είχαν χαμηλώσει τον ήχο του αναπόφευκτου γέλιου τους, δεν σας κρύβω ότι τα δικά μου ντεσιμπέλ τα άφησα να εκφραστούν ανεμπόδιστα. Δεν σας κρύβω επίσης ότι είχα καιρό να περάσω τόσο όμορφα και απελευθερωτικά σε μια παράσταση. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Η μαμά μου ήταν λευκή και συμπονετική, με βαθιές ρίζες και από τους δυο γονείς της στη Μεσσηνία. Η γυναίκα που είχε ο παππούς στο σπίτι περίπου έναν αιώνα πριν, επίσης λευκή, ψηλή, λεπτή, φορούσε φούστες μέχρι τον αστράγαλο. Ακριβά, κεντημένα με μακριά μανίκια μεσάτα, ζακετάκια, κούμπωναν μέχρι το λαιμό και επιπλέον ήταν κόρη γιατρού, αλλά δεν ήταν μαμά της μαμάς μας. 

«Ιστορίες (γεμάτες συναισθήματα) από τις πατρίδες μας»

Ενθουσιώδες σημείωμα για το εφημεριδοπεριοδικό «Οι φιλίες των παιδιών» της ΣΤ΄ τάξης του 35ου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Της Παυλίνας Μάρβιν 

Το τέταρτο τεύχος του εφημεριδοπεριοδικού «οι Φιλίες των παιδιών», κυκλοφόρησε τον Ιούνιο που μας πέρασε. Ήλθε στα χέρια μου αναπάντεχα ως δώρο (δώρο, μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να μου θυμίσει αυτό που δεν θέλω να ξεχνάω: ότι αυτό που λέμε «μαγεία και λογοτεχνία» δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλιοπωλεία, στις βιβλιοθήκες, στα σπουδαστήρια των επιστημόνων, αλλά επίσης άφθονo στην καθημερινή πράξη και πολλάκις αθησαύριστo στην παιδική γραφή και σκέψη. 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

«Δεν υπάρχει γλώσσα χυδαία, μόνο χυδαίοι άνθρωποι». «H γλώσσα είναι ένοχη», «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Αποσβολωμένοι. Πώς ν’ απαντήσεις στην τερατώδη αξίωση του Κένυ. Ούτε λίγο ούτε πολύ ζήτησε αν θέλουμε να είμαστε μια προοδευτική ομάδα να μη συσχετίζουμε το μαύρο με το δυσοίωνο και το αρνητικό. Και να ζητήσει συγγνώμη ο ομιλητής! 

Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νουβέλας του Κώστα Κατσουλάρη "Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου".

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου, 8.30 μ.μ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς Μάνος Ελευθερίου και Έλενα Μαρούτσου.

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο συγγραφέας.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Είμαι υπέρ του συνθήματος: Ανάγνωση δια βίου.

Πριν πάω σχολείο είχα μάθει να διαβάζω:

Πα πί, δεν το είχα δει παρά μόνο ζωγραφισμένο κίτρινο.

Μα μά, την ήξερα, ήταν πάντα στο σπίτι μας.

Έ λα, με φώναζε η αδελφή μου.

Γά λα, άσπρο και πηχτό, το έπινα. Μετά είχα ένα άσπρο ψιλό μουστάκι.

Μέ λι, είχε ένα χρώμα μελί και το έβαζα πάνω σε μια φέτα ψωμί.

Νε ρό, έτρεχε από τη βρύση και ήταν δροσερό.

Κό τα, μια γειτόνισσα είχε ένα μεγάλο πουλί με αυτό το όνομα.

Της Βίκυς Βασιλάτου

Ο πλανήτης των γραμμάτων κινείται με ταχύτητα φωτός. Τι να πρωτοδιαβάσεις; Και για να μην πιάσω τον εαυτό μου αδιάβαστο, ανοιγοκλείνω βιβλία όπως ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Και διαπίστωσα ότι οι συνήθεις χαμένοι της υπόθεσης είναι οι κλασικοί λογοτέχνες και ποιητές. Εκείνοι που αν και διαχρονικοί, θεωρούνται παλιοί για τη νέα γενιά.