Του Δημήτρη Αργασταρά
Από το ‘‘Ο άνθρωπος που έλεγε ιστορίες’’ (Καστανιώτης, 2010), ο Μάριο Βάργκας Λιόσα μου είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις, έτσι, φυσικό ήταν να έχω πολύ μεγάλες προσδοκίες και για το τελευταίο του μυθιστόρημα ‘‘Το όνειρο του Κέλτη’’ (Καστανιώτης, 2011), το οποίο συνέπεσε εκδοτικά και με την βράβευση του περουβιανού συγγραφέα με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Tου Κώστα Αγοραστού
Με την ψυχολογία δύο έφηβων κοριτσιών επιχειρεί να αναμετρηθεί η Βασιλική Πέτσα στην πρώτη της νουβέλα με τίτλο Θυμάμαι.
Του Μάκη Πανώριου
Μπορεί το έργο τέχνης να προκαλεί το θαυμασμό και να ερεθίζει τη σκέψη με αυτό που εκπέμπει, με αυτό που θέλει να πει. Και ίσως αυτή να είναι και «επιφανειακά» η πρόθεση του δημιουργού του. Στην πραγματικότητα όμως, φέρνει στο φως μία ακόμη αινιγματική παράμετρο του άγνωστου «Άλλου» εαυτού του.
Της Βίκυς Βασιλάτου
Η Μεξικάνα ζωγράφος Φρίντα Κάλο είναι μια γυναίκα που με στιγμάτισε τόσο με την καλλιτεχνία όσο και με τη δύναμη της ψυχής της. Μια μορφή που με καθήλωσε όταν την ανακάλυψα πριν από σχεδόν μια δεκαετία. Έκτοτε, εμπλουτίζω συνεχώς τη «γνωριμία» μας. Κάθε που εκδίδεται κάποιο βιβλίο ή αφιέρωμα, δεν μπορώ παρά να την τιμήσω. Έτσι λοιπόν, προέκυψε άλλη μια βιογραφική συνιστώσα στο βωμό που της έχω με τόση λατρεία ορθώσει στη βιβλιοθήκη μου.
Της Εύης Λαμπροπούλου
Στο πλυντήριο των σέβεντις
Διαβάζω μανιωδώς για τα σέβεντις: ούτε η γενιά ούτε η χώρα μου πρόλαβαν την Χρυσή Εποχή της σεξουαλικής επανάστασης. Ο Έιμις όμως ήταν εκεί, όταν κάηκαν τα πρώτα σουτιέν και η φούστα συρρικνώθηκε. Να πώς ήταν: Περιφέρονταν σε έναν παραμυθένιο πύργο σε διάφορα στάδια ελευθεριότητας και γυμνότητας. Τα κορίτσια προσπαθούσαν να φέρονται σαν αγόρια. Τα αγόρια φέρονταν ως συνήθως. Τα λιγότερο γοητευτικά αγόρια ζητιάνευαν από το «πνεύμα της εποχής». Γύρω τους κόχλαζε μια αναδιάταξη στη σαρκική γνώση και στο συναίσθημα. Έπιναν Παρφέ ντ' αμούρ. Η πρωτοπορία ήταν υποχρεωτική.
Της Έλενας Χουζούρη
Δεν είναι σίγουρο αν είναι λίγοι και μιας κάποιας ηλικίας αυτοί που ακούνε ακόμη τζαζ, όπως πιθανολογεί με μελαγχολία ο ήρωας του ομότιτλου διηγήματος του Γιάννη Μπασκόζου, το σίγουρο είναι ότι δεν είναι εύκολο να «παίξεις» με τη μουσική και μάλιστα να την μετατρέψεις σε αφηγηματικό πεδίο διαφορετικών μουσικών αποχρώσεων και ιδιωμάτων.
Του Κώστα Αγοραστού
Ο Τζόνι και η Λούλου δεν είναι απλώς δυο νέοι που έφυγαν από την Αθήνα για να ταξιδέψουν προς την Κωνσταντινούπολη. Δεν ψάχνουν τη χαρά του ταξιδιού με μποέμ διάθεση και σκοπό να ζήσουν περιπέτειες μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.
Του Γιώργου Χ. Θεοχάρη
Ποιήματα σε πλάγιο ξύλο
Κερδίζει η λογοτεχνία όταν εικαστικοί καλλιτέχνες αποφασίζουν να εκφραστούν με το Λόγο και κατορθώνουν να μεταφέρουν στο κείμενο τη συγκίνηση τόσο έντονα όσο και με το χρωστήρα. Ο χαράκτης Γιάννης Δ. Στεφανάκις με την πρώτη του εμφάνιση στην ποίηση αποδεικνύει πόσο πλεονεκτική είναι η ματιά του εικαστικού και ταυτόχρονα κεφαλαιοποιεί την πολύχρονη γόνιμη ενασχόλησή του με τη σύζευξη λογοτεχνίας και ζωγραφικής-χαρακτικής-γραφικών τεχνών, μέσα από τα περιοδικά που διακόνησε και τις συλλεκτικές εκδόσεις του.
Του Μάκη Πανώριου
Ο Δημοσθένης Βουτυράς (Κωνσταντινούπολη 1872 – Αθήνα 1958), είναι ο κατ’ εξοχήν Έλληνας διηγηματογράφος, με πλούσιο, πολυσύνθετο έργο μέσω του οποίου συλλαμβάνει τις ποικίλες εκβλαστήσεις του ανθρώπινου τοπίου, από τις ρεαλιστικές και νατουραλιστικές εκδοχές τους, έως τις σκοτεινές υπαρξιακές πτήσεις της φαντασίας.
Σελίδα 10 από 33
