Του Γιώργου Π. Πεφάνη

Ο καθηγητής Βάλτερ Πούχνερ με σαρωτικό τρόπο διατρέχει όλο το σώμα της καμπανελλικής εργογραφίας στην ογκώδη μονογραφία του «Τοπία ψυχής και μύθοι πολιτείας: Το θεατρικό σύμπαν του Ιάκωβου Καμπανέλλη». Ακολουθεί βήμα- βήμα τον συγγραφέα, τη γραφή του,

Του Δημήτρη Αργασταρά

Πώς θα σας φαινόταν αν ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου όχι απλώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις εμφανισιακές μας ατέλειες αλλά θα οδηγούμαστε νομοτελειακά προς την ιδανική ομορφιά και σε μια ζωή άνεσης και χαράς που ν’ ανταποκρίνεται σε αυτήν;

Του Κώστα Κατσουλάρη

Το ερώτημα μοιάζει με παραδοξολογία, αλλά δεν είναι. Είμαστε άλλωστε πολιτισμός του Βιβλίου, βαθύτερα στην κουλτούρα μας υπάρχει η εγγραφή ότι η αλήθεια θα εμφανιστεί μια μέρα (ή έχει ήδη εμφανιστεί) με τη μορφή κάποιας γραφής, ενός γραπτού μηνύματος, ενός κώδικα.

Της Μαργαρίτας Φρανέλη

Πότε τελειώνει ο χρόνος; Πόσο χρονίζει το τέλος; Αυτά τα δύο ερωτήματα θα μπορούσαν να είναι λεζάντες στους δύο κεντρικούς ήρωες του Wasted Youth, της ταινίας των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιαν Φόγκελ. Ένας μικρός που νιώθει ότι δεν έχει πολύ χρόνο κι ένας μεγάλος που νιώθει χρόνια τελειωμένος. Γύρω τους ζουζουνίζουν ή σιωπούν οι άνθρωποί τους. Σε φευγάτους ρυθμούς το παρεάκι, σε παραλυτικές αρρυθμίες όλα τα παραδοσιακά ελληνάδικα σχήματα. Οι μικροί σε σανίδες και τρικάβαλα. Οι μεγάλοι σε παγίδες και τρικάστ. Τα εφηβάκια ξέρουν τουλάχιστον πώς να τη βρουν, οι τελειωμένοι δεν είναι καν σε θέση να χάσουν. Γιατί εκεί που οι πιτσιρικάδες καίνε ρόδες, οι μεγάλοι καίνε κύτταρα. Βοηθάει και η πόλη.